Uiteten met Inge: Café Louis in Maastricht

Afgelopen week mocht ik genieten van een 3-gangen diner bij Café Louis, de nieuwe Franse hotspot in Maastricht. Gelegen in een prachtig monumentaal pand aan de Boschstraat, het voormalige Refugié van Hocht, bevind zich sinds Juni deze gezellige Franse Bistro. En dat niet alleen, het gaat gepaard met een hotel, Hotel Monestère.

Het begint al met het terras voor aan de straat. Als wij aankomen is het nog redelijk leeg bij Café Louis, maar de typische gewoven stoeltjes met ronde tafeltjes wanen me gelijk in een Frans dorpje. We lopen verder naar binnen en ontdekken tal van verschillende ruimtes, elk met een eigen thema of aankleding. Ik hou ervan, in plaats van een grote ruimte, zijn er allemaal kleinere kamers. Omdat elke kamer anders is ingericht is er telkens iets opnieuws te ontdekken en dat houdt het spannend. Een hoge lange gang verbindt alle ruimtes met elkaar, als ook het hotel. Het kleurgebruik en de kunst aan de muur zorgt voor allure, maar niet over de top. Het is er sfeervol en biedt voor elk type bezoek een ander hoekje. Het meubilair vind ik fantastisch. Heel veel verschillende soorten stoelen en tafels zorgen voor een speels effect. Maar door gebruik van onder andere fluweel en intense kleuren zoals donkergroen en goud past het heel erg bij de uitstraling van het gebouw.

Wij zoeken ons een plekje uit bij het raam in het grootste restaurantgedeelte. Het is leeg en dat geeft mij lekker de ruimte ongegeneerd foto’s te gaan maken. Of we vooraf een cocktail lusten? Nou, zeg dat niet nog eens. Natuurlijk lust ik die, graag zelfs. We laten ons 2 cocktails aanraden, Pim nam een French75 en ik een cosmopolitan met champagne. Wauw, wat een heerlijke cocktails. Nu hou ik nou eenmaal van cocktails dus kun je niet heel snel iets fout doen, maar echt waar, deze waren heerlijk en ook nog eens prachtig geserveerd.

Of we ook oesters wilden proberen? Pim en ik keken elkaar in de ogen aan. Durven we dit aan? Jah joh, laten we eens gek doen. Ik heb wel eerder oesters gehad, maar ben geen grote fan ervan. Dat komt voornamelijk omdat ik echt met mijn ogen eet, en laten we eerlijk zijn, oesters zijn niet de meest pretty dingen. We kregen twee joekels van oesters voorgeschoteld, puur, met een schaaltje saus. Zo kon je zelf bepalen of je de oesters puur of met saus at. Ik koos voor een beetje saus, namelijk rode wijnazijn met een sjalotje. Zo heb ik eerder oesters gehad en dat vond ik destijds ook wel het lekkerst. Goede keuze. Doordat ik maar een beetje saus nam overheerste het niet maar werd wel de zilte smaak van de oesters ietsje teruggedrongen. Mwoah, mijn oordeel blijft hetzelfde. Niet vies, maar echt een groot fan ben ik toch ook nog niet.

We kregen een bescheiden menukaart voor onze neus. Ik hou ervan, hoe minder keuze, hoe minder ruimte voor keuzestress. En zelfs met een kleine kaart blijf ik altijd nog keuzestress houden. Ander voordeel van een kleine kaart is vaak dat een restaurant tenminste uitblinkt in die paar gerechten op de kaart, in plaats van heel veel gerechten maar half goed serveren. Je hoort het, ik hou niet van restaurants met een grote kaart.

Café Louis werkt met een kaart die de hele dag gebruikt wordt, je kunt dus prima lunch als avondeten kiezen, of avondeten als ontbijt. Er staan enkele typische Franse gerechten op, maar ook enkele niet perse typische Franse gerechten. Vooraf kozen we de vissoep en de gamba’s. Vooral ook op aanraden van de ober, die overigens de hele tijd beleefd ‘u’ tegen ons zei. Joh, ik ben maar een gewoon mens, ‘je’ is helemaal prima hoor. Ik zag dat de ober in de war raakte van die opmerking, zijn repertoire leek te bestaan uit ‘u’ zinnen en de vertaling naar ‘je’ had ie volgens mij even niet zien aankomen. Van binnen moest ik gniffelen.

Er kwam brood op tafel. Met boter en een heerlijke olijfolie van Beluga. Eerst dacht ik ‘Hè, wat jammer dat ze er nu zo’n simpel wit stokbrood bij serveren’, maar al snel bedacht ik me dat dit juist brilliant was. We zitten namelijk in een Franse bistro, en wat is er nou Franser dan een heerlijk verse baguette?

Binnen no-time stond ons voorgerecht op tafel. Ik zelf at de vissoep. Het was eigenlijk meer een zalmsoep, want dat was de enige vissoort die ik zag zwemmen. Maar dat geeft niks, want de soep was wel bijzonder smaakvol. De zalmsmaak overheerste inderdaad, maar je proefde ook goed de tomaten die erin zaten, en de room maakte de soep helemaal rijk. Hij werd geserveerd met een rouille en homemade croutons, die overigens to-die-for waren. Heerlijk krokant en niet te vettig. De gamba’s van Pim waren ook lekker, als ik hem mag geloven. Ze waren namelijk op voordat ik met mijn ogen kon knipperen.

Als hoofdgerecht koos ik voor zeebrasem, een vissig dagje voor mij dus. Ook deze keer was de vis heerlijk gebakken. Goed op smaak en niet te ver doorgegaard. Hij werd vergezeld door een sauce vierge, een frisse saus op basis van tomaat en kruiden, als ook meerdere groentes zoals groene asperges. Pim koos voor steak tartare. Oh zo blij was ie, steak tartare zie je niet vaak op een menukaart staan. Het bord was superclean, in het midden de steak tartare met het eigeel bovenop en enkel een kleine salade aan de zijkant. Ik hou zelf niet van steak, dus dit gerecht heb ik niet kunnen oordelen. Maar Pim was minutenlang stil aan het genieten, en gezien hij nogal een praatgraag is zegt dat voldoende. Ons hoofdgerecht werd geserveerd met twisterfrietjes. Superlekker, don’t get me wrong. Hoewel ik het wel leuker had gevonden als je bijvoorbeeld pommes duchesse, pommes dauphine of aardappelgratin erbij zou krijgen. Iets wat echt frans is. Wellicht variëren ze met de bijgerechten en staat dit een andere dag wel op tafel. Daar kan ik niet over oordelen. En nogmaals, niks mis met twisterfrietjes hoor, alleen niet persé erg Frans. Hoe dan ook hebben we ook beiden van ons hoofdgerecht genoten.

Tijd voor het nagerecht dus. Ik zat inmiddels al goed vol (ik had zelfs een deel van de soep al aan Pim gegeven) dus ik moest even slim kiezen. Pim had zijn keuze al snel gemaakt en ik wist precies wat het ging worden. Als meneer crème brûlée op de kaart ziet staan, zal hij 9 van de 10 keer daarvoor gaan. Ik koos voor aardbeien met vanille-ijs en basilicum, voornamelijk omdat dit lekker licht is, maar ook omdat ik hou van hartige smaken in desserts. Ik was dus erg benieuwd op welke manier de basilicum in het dessert verwerkt zou zijn.

De crème brûlée was een flinke portie met een perfect krokant randje. Precies zoals ie hoort te zijn. Mijn aardbeien waren heerlijk gemarineerd maar de basilicum was helaas niet veel meer mee gedaan dan enkel wat kleine blaadjes erbij. Die had van mij nog wat beter gekund. Juist die drie happen dessert waar een blaadje basilicum bij zat, die happen waren het allerlekkerst. Hij had dus wat mij betreft iets prominenter aanwezig mogen zijn, maar dat is wellicht een kwestie van smaak.

Ondanks het gebrek aan basilicum heb ik flink genoten deze avond bij Café Louis. Wat een fijn plekje zo midden in Maastricht. Echt een verborgen parel als je het mij vraagt. Met smaakvolle, niet alledaagse gerechten op de kaart, prettige bediening en een heerlijk sfeervol plekje. Ik ben heel nieuwsgierig geworden naar het hotel, hoe gaaf zou het zijn als diezelfde sfeer is doorgetrokken in de hotelkamers? Mocht je dus een weekendje Maastricht op de planning hebben staan, overweeg dan zeker dit plekje. Centraal, hip en sjiek. Of moet ik ‘chique’ zeggen, op z’n Frans?

Uiteten met Inge: Brasserie Eigenwijs in Sittard

Hoe leuk ik koken ook vind, af en toe heb ik gewoon zin om lekker achterover te leunen, van het weer te genieten, en voor me te laten zorgen. Ik eet dus ook wel vaker buiten de deur. Meestal voor het avondeten, maar Pim en ik eten ook wel graag eens een uitgebreide brunch buitenshuis. Ik noem het brunch, want het weekend is voor uitslapen en dus ontbijten we meestal pas tijdens de lunch. Deze keer mocht ik voor Social Deal gaan brunchen bij Brasserie Eigenwijs in Sittard. Een twee-gangen lunch, wat eigenlijk wat mij betreft zelfs drie gangen was, gezien de eerste gang zowel soep als een broodje was. En dat voor maar €9! Je krijgt dan gewoon 42% korting op je lunch met deze deal. Lees snel mee met mijn review over deze lokale hotspot.

Brasserie Eigenwijs ligt aan de Molenbeekstraat, midden in het centrum van Sittard. Parkeergelegenheid is er voldoende op loopafstand, ik woon zelf op nog geen 10 minuten rijden hier vandaan dus een ideale plek om even je gedachtes te laten dwalen en te genieten van de mensen die allemaal voorbij lopen (zeg nou zelf, daar geniet elk mens van, toch?). Ik ben hier al vaker langs gekomen op een donderdag, wanneer de wekelijkse markt hier een straat verderop staat. Toch was dit voor mij de eerste keer dat ik er zelf at. Er is voldoende plek om te zitten, zowel binnen als buiten, dus op zonnige dagen zit het terras dan ook steevast gezellig vol. Het is een ruim en modern ingericht plekje, vooral de eenvoudige, doch doeltreffende muurversieringen vind ik heel erg gaaf. Door het hele pand vind je woorden als ‘Smakelijk’ en ‘Eet & Drink’. En die kleurtjes op de muur! Marineblauw met lichtgrijs in combinatie met verschillende donkergekleurde meubels. Ik hou ervan, lekker fris en hip. Gezien de weergoden ons ook deze dag goed gezind waren besloten we lekker buiten in het zonnetje te zitten. Al heel snel kwam de serveerster naar ons toe en legde ze met een brede glimlach uit wat de bedoeling was bij deze social deal.

We kregen de keuze uit drie verschillende soepen, zes verschillende broodjes en twee nagerechten. Uit elke categorie mochten we er eentje kiezen. De keuzes vind ik heel erg leuk. Er staan enkele klassiekers op de kaart, zoals een uiensoepje en een broodje brie, maar ook enkele verrassende, minder-voorkomende opties zoals courgettesoep en broodje tacogehakt met kaas. Welke gerechten Pim zou kiezen, daar hoefde ik geen seconde over na te denken. Meneer ging voor tomatensoep, broodje carpaccio en crème brûlée. Ik koos zelf voor gerechten waarvan ik dacht dat ik het beste de kwaliteiten van de brasserie kon beoordelen: courgettesoep, broodje huisgemaakte tonijnsalade en chocolademousse na.

Gang één

Binnen twee minuten stond ons drinken op tafel. Ik ging voor een cappuccino, want die drink ik eigenlijk alleen nog maar in het weekend tegenwoordig. En dan is het altijd ‘fingers crossed’ dat de cappuccino lekker is. En jawel, ik kreeg zowaar een heel treetje met de cappuccino op, vergezeld met een nougatine en een toef slagroom met chocoladeboontje. Zelfs het mini-glaasje water erbij brengt me direct aan het glimlachen. Heerlijk, ik hou van een goed-aangeklede koffie. Gek toch, wat een lekker simpel koekje doet met je beleving. We hoefden ook niet lang te wachten op onze eerste gang. De soep met het broodje. Het werd geserveerd op een prachtige houten plank, dat zag er echt heerlijk uit. En wat een rijke porties! De soepkommen zaten goed vol, en mijn tonijnsalade was rijkelijk aanwezig.

De courgettesoep was lekker romig, en vooral ook heel goed gemixt want hij was goed glad. Zonder stukjes dus. Eerlijk gezegd ben ik meestal niet zo’n soep-eter, zeker niet als het buiten 30 graden is. Toch heb ik deze soep met liefde verorberd, al zou ik persoonlijk net ietsje meer peper en zout gebruiken, maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak. Ook Pim was tevreden met zijn tomatensoepje want hij had hem echt binnen no-time op. Door naar het broodje dus. Ook die had Pim vliegensvlug weggewerkt, ben ik dan zo’n langzame eter? Ik moest wel multitasken trouwens, want zodra de broodjes op tafel stonden kwamen er ineens bergen met vliegen op ons af. Dat krijg je natuurlijk als je buiten zit en kan Brasserie Eigenwijs uiteraard helemaal niets aan doen. De serveerster was zich er maar al te bewust van, merkte ik toen ze met een soort zielig pruillipje mijn kant op keek terwijl ik met een wapperend hand mijn broodje probeerde te verorberen. Maar gelukkig was mijn hand-oogcoordinatie goed genoeg dat ik alsnog heb kunnen genieten van een vliegvrij broodje tonijn. Zoals ik al zei, rijkelijk belegd met een smaakvolle tonijnsalade. Ik at er liever nog wat extra ui op, maar ook dat is een kwestie van smaak. Ui en ik zijn nou eenmaal beste vrienden.

Gang twee

Al bijna uit mijn voegen ploffend kwam onze tweede gang op tafel; crème brûlée en chocolademousse. Normaliter ben ik geen zoetekauw, en zou ik niet snel een dessert kiezen. Toch heb ik deze chocomousse helemaal opgegeten, ik likte nog net niet het potje uit. De mousse was stevig maar toch smeuïg, en werd vergezeld met een flinke toef slagroom en extra witte chocoladechips. Uiteraard had Pim het zijne alweer op voordat ik met mijn ogen knipperde, maar dat kan bij hem ook niet anders met een flinke portie crème brûlée. Dat de suikerlaag wat mij betreft net ietsje dikker en krokanter had mogen zijn, leek hem helemaal niet te storen.

Al met al hebben we prima genoten bij Brasserie Eigenwijs. Het is lekker buiten zitten, de bediening is reuze aardig en ook erg vlot en het eten is weinig op aan te merken. Simpel, maar goed. Je krijgt eigenlijk precies wat je van een brasserie verwacht, maar dan met een modern vleugje eroverheen. Wat ik ook erg leuk vond om te zien is dat je bij Brasserie Eigenwijs ook een tapas-lunch kan eten. Je krijgt dan, net als bij tapas-diner, keuze uit meerdere kleinere porties. Ook serveren ze genoeg gerechten waar elk kind blij van wordt, zoals pannenkoeken en kipnuggets. En toen ik heel even naar binnen wipte, liep ik zo langs een vitrine vol met Limburgse vlaaien en chocolade-muffins. Voor ieder wat wils dus op elk moment van de dag! Wil jij nou ook zo lekker uitgebreid lunchen in hartje Sittard? Via deze link vind je de Social Deal waar wij van genoten.